Program wsparcia Pacjentów onkologicznych i transplantologicznych

„Zachorowałam i zdrowiałam już dwukrotnie: mój rodzaj chłoniaka ma to do siebie, że lubi wracać. Zarówno po pierwszym jak i drugim leczeniu pozostałam z poczuciem wielkiej pustki. Wychodzisz z gabinetu ze wspaniałą wiadomością, że jesteś w remisji, ale co dalej? Mimo wyleczenia choroba wcale nie znika. Takie doświadczenie zostawia ślad tak głęboki, że zrozumieć to może chyba tylko osoba, która sama tego doświadczyła. Dlatego tak ogromnie wdzięczna jestem za Fundację Palestry Pływania, którą prowadzi Andrzej Dziedzic – człowiek, który też kiedyś usłyszał, że choruje onkologicznie. Do programu dla pacjentów zgłosiłam się z myślą, że nie zostanę do niego przyjęta.

Kontaktowałam się z wieloma organizacjami dla osób z diagnozami nowotworowymi. Zarówno te ogromne, często widoczne w mediach, jak i małe, specjalizujące się w konkretnych rodzajach chorób, nie miały mi do zaoferowania nic, z czego faktycznie mogłabym skorzystać. A była we mnie tak wielka potrzeba zawalczenia o siebie, o sprawczość, o powrót do formy, o zderzenie się ze strachem (w tym przypadku przed wodą), nad którym miałabym tym razem pełną kontrolę. Kiedy dostałam maila z informacją, że jest dla mnie miejsce na cały rok zajęć, byłam pełna obaw, bo dobijam do czterdziestki, a woda była dla mnie przeciwnikiem, z którym nigdy nie chciałam się mierzyć. Podobnie jak z nowotworem, ale tu nikt mnie o zdanie nie pytał.

Muszę przyznać, że zajęcia z nauki pływania są jedną z najlepszych rzeczy, jakie przytrafiły mi się po usłyszeniu swojej diagnozy. Zawsze sądziłam, że to niemożliwe, żebym nauczyła się pływać i byłam z tym totalnie pogodzona. Ale jesienią podniosłam tę rękawicę i zmierzyłam się z przeciwnikiem, którego dzięki wspaniałym trenerom i nauczycielom rozwaliłam na łopatki. Jeżeli ja, osoba która panicznie bała się wody i szła na dno ilekroć próbowała się z wodą mierzyć, nauczyłam się pływać bez deski, to naprawdę nie ma rzeczy niemożliwych. A dla kogoś, kto przeszedł chemioterapię i wie, że to najpewniej nie było ostatnie słowo tej choroby, świadomość, że nawet to, co wydaje się niemożliwe można okiełznać, jest wartością nie do przecenienia.”